یکی از جلوههای زیبای شخصیت شهید علیپور، نگاه انسانی و پدرانه او به مردم بود؛ نگاهی که محدود به قوم، زبان یا دین خاصی نمیشد. او مردم را با معیار محبت، کرامت و هموطنی میدید و همین روحیه باعث شده بود در دل بسیاری از خانوادهها جایگاهی صمیمی و ماندگار پیدا کند.
سرکشی به خانوادههای مسیحی در روز کریسمس، فقط یک دیدار ساده نبود. این رفتار نشان میداد که برای شهید علیپور، احترام به انسانها و همراهی با شادیها و دغدغههای آنان بخشی از مسئولیت اخلاقی و اجتماعی بود. او میدانست که امنیت و آرامش یک جامعه، تنها با حضور در میدان نبرد حفظ نمیشود؛ بلکه با مهربانی، همدلی و توجه به دلهای مردم نیز ساخته میشود.
در چنین دیدارهایی، چهرهای دیگر از سردار دیده میشد؛ فرماندهای که در کنار صلابت میدان، قلبی نرم و مهربان داشت. او با حضور در کنار خانوادههای مسیحی، پیام وحدت، احترام و همزیستی را به زیباترین شکل منتقل میکرد؛ پیامی که امروز نیز میتواند برای جامعه الهامبخش باشد.
یاد شهید علیپور، یاد مردی است که مرزهای خدمت را فراتر از عنوانها میدید. برای او، مردمداری فقط یک شعار نبود؛ بخشی از سبک زندگیاش بود. همان سبک زندگیای که باعث شد نامش نه فقط در خاطره همرزمان، بلکه در دل خانوادهها و مردم باقی بماند.